Eurolegue: Valencia Basket -Olympiacos Piraeus 85-84

Στο πλαίσιο της 33ης αγωνιστικής της Eurolegue o Ολυμπιακός αντιμετώπισε τη Βαλένθια στη Roig Arena με στόχο την επικράτηση της κορυφής. Επειδή μας αρέσει πάντα να βλέπουμε "το μπάσκετ αλλιώς" ετοιμάσαμε μια ανάλυση για να εξετάσουμε το παιχνίδι με αριθμούς πέραν αυτών του Box Score.

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις. Ο Ολυμπιακός (κόκκινη περιοχή) είχε τον έλεγχο στο μεγαλύτερο μέρος της αναμέτρησης, χτίζοντας διαφορές κοντά στους 8-9 πόντους σε κομβικά σημεία της δεύτερης και τρίτης περιόδου. Ωστόσο, η Βαλένθια αποδείχθηκε "πολύ σκληρή για να πεθάνει". Οι "Νυχτερίδες" απάντησαν με απανωτά mini-runs (η πορτοκαλί ζώνη) και στο φινάλε έκαναν την καθοριστική ανατροπή που τους χάρισε τη νίκη

Το απόλυτο στατιστικό παράδοξο! Πώς γίνεται μια ομάδα να κερδίζει όταν κάνει τόσα πολλά λάθη (21.9% TOV%); Η απάντηση της Βαλένθια κρύβεται σε δύο πυλώνες: Στην τρομερή ευστοχία της (59.5% eFG έναντι 54.4% του Ολυμπιακού) και στην απόλυτη κυριαρχία στα επιθετικά ριμπάουντ (ανανέωσαν το 38.7% των άστοχων σουτ τους!). Ο Ολυμπιακός έμεινε ζωντανός μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο χάρη στην ικανότητά του να "φθείρει" τον αντίπαλο, πηγαίνοντας συνεχώς στη γραμμή των βολών (τεράστιο 52.6% FTr)

Ο Vezenkov ήταν ο πιο αποδοτικός παίκτης του παρκέ (13.5 GmSc), τελειώνοντας το ματς με 17 πόντους και ένα εξαιρετικό 75.9% True Shooting. Ο Peters ήταν αλάνθαστος (100% TS) αλλά με χαμηλό Usage (17.7%), ενώ ο Fournier (12 π, 5 ασίστ) πήρε τις περισσότερες επιθέσεις (29.7% USG%) αλλά "πληγώθηκε" στην ευστοχία (46.6% TS).

Για τη Βαλένθια, η ζημιά έγινε από την περιφέρεια, με τους Badio (15 π, 12.1 GmSc) και Montero (13 π, 6 ασίστ) να ηγούνται της ισπανικής αντεπίθεσης.

Bλέποντας το γράφημα του rotation όπου μετράει τα δευτερόλεπτα στα οποία βρίσκεται ο κάθε παίκτης στο παρκέ,O coach Μπαρτζώκας στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στα "βαριά χαρτιά" του. Βλέπουμε τεράστια συμμετοχή στο δεύτερο ημίχρονο για τους Vezenkov, Fournier, Walkup και Jones, προσπαθώντας να διατηρήσει το προβάδισμα.

Αντίθετα, ο πάγκος της Valencia προτίμησε ένα πιο "σπαστό" και βαθύ ροτέισον, κάνοντας συνεχείς αλλαγές για να διατηρήσει την ενέργεια της ομάδας στο μάξιμουμ, ειδικά στην πίεση πάνω στη μπάλα.